Skip to content →

Een vlucht

Er was geen ontkomen aan.

De mensen renden achter me aan en ik probeerde een veilig heenkomen te zoeken maar de stad was te groot, ik kon geen steegje vinden en de mensen renden achter me aan en ik belde ergens aan terwijl de mensenmassa naderde, maar ze deden niet open en ik rende weer verder en er was geen ontkomen aan en de stad was te groot en de mensen renden achter me aan en ik belde weer aan maar ook zij deden niet open, en de mensenmassa naderde en slokte me op en ik was dood, hoewel ik dacht dat ik nog leefde.

 

Gepubliceerd in herinneringen

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.