Skip to content →

Wat hij zei, daar aan de bar…

“Waarom zij? Waarom niet zij?

Ik wist het niet. Ik tastte, zogezegd, in het duister. Maar ondertussen was ze daar. Dus ik ging met haar praten. En ik zei de dingen die ik al zo vaak gezegd had. En zij antwoordde wat ze al zo vaak geantwoord had. En het was, alsof het nooit anders was geweest.

En zo ging het, een dag of twee, drie. En toen werd ik ziek. En zij ook. Maar op een andere manier. En dat hield in, dat we elkaar niet meer spraken. Af en toe zag ik haar nog, hier en daar. En dan deed het iedere keer evenveel pijn als die ene dag.

Maar ach. Ik wist, dat ik dat ook kon. Net zo goed als zij. Sterker nog, ik had het zelf veroorzaakt. Door mij te zijn. En aangezien ik mij ben door iets wat niet in mijn machtsgebied ligt, kan ik er weinig aan doen. Sterker nog, als ik niet geboren was geweest, dan was ik niet geweest wat ik nu ben.

Ach ja.”

Gepubliceerd in herinneringen somber

2 reacties

  1. Hai David,
    Dank je voor je comment op mijn blog – ik had de onzichtbaarheid nog niet gezien 😉
    Leuke verhalen schrijf je trouwens.
    Groet,
    Isabel

  2. elswittem elswittem

    Hallo! 

    Sorry om niet ontopic te reageren, maar ik was hier aan het rondhangen, ben vroeger nog op dit forum geweest en nu kon ik niet meer binnen geraken omdat ik mijn oud paswoord en naam vergeten was, en wist niet meer welk email adres ik gebruikte.

    Is lang geleden

    Weet iemand een idee om extra geld te verdienen, ik ben op het moment in geldgebrek na mijn scheiding. Ik heb een gehandicapte dochter van 12 jaar dus alle tips zijn welkom!

    Groetjes,

    Els Wittem

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.