in amsterdam, korte verhalen

Geen feest voor Edgar

‘NEE,’ ZEI MICHIEL. ‘IK DOE HET NIET’.

‘We worden beroemd,’ zei ik. ‘En er kan niets gebeuren. Dit is zó YouTube-worthy, écht!’

Hij keek naar de trap. Hij keek naar mij. Hij keek weer naar de trap.

‘Fok jou!’ zei hij, ‘ik film wel. Doe jij het lekker zelf. Word jij toch lekker beroemd’.

‘Maar ik kan beter filmen dan jij,’ probeerde ik nog.

‘Ik ga het niet doen,’ zei hij beslist, ‘dus of jij doet het, of we doen het niet’.

Dat vond ik zonde. We hadden niet voor niks die enorme houten klomp mee lopen zeulen van de Dam naar hier. We hadden geluk dat we de fotocamera bij ons hadden. Zo’n kans kregen we nooit meer.

‘Oké, ik doe het,’ zei ik, en ik gaf de camera aan Michiel, ‘er kan niks gebeuren’.

Ik ging in de klomp zitten.

‘Waar moet ik gaan staan?’ vroeg hij.

‘Als je beneden staat, ziet het er heftiger uit’.

Michiel huppelde de veertig treden af. Het viel me op dat hij zo vrolijk aan het huppelen was. Terwijl zijn grote vriend op het punt stond om zich in een enorme klomp naar beneden te storten. En daarbij mogelijkerwijs het leven te laten. Michiel is een slechte vriend, concludeerde ik.

‘Ja,’ riep Michiel, ‘ik ben er klaar voor’.

Hij zag mijn aarzeling.

‘Er kan niets gebeuren!’ schreeuwde hij. ‘Dat zei je net zelf’.

Ja, dacht ik, dat zei ik net zelf. Maar dat was toen jij zou gaan. Dat was de afspraak toen we de klomp meenamen. Dat jij zou gaan. En nu ben jij aan het hazen, jij vieze vuile rat.

‘Je wordt beroemd!’ riep Michiel. ‘Hup, afzetten en gaan. Niet nadenken!’

Niet nadenken. Goed advies. Niet nadenken, gewoon gaan. Gewoon eventjes naar beneden glijden en beroemd worden. Ik word fokking famous.

Ik stapte uit de klomp, en schoof deze naar de rand. Ging er weer in zitten. Pakte de reling. Trok. Begon te schuiven. Schoof hard en scheef. Verder weet ik het even niet meer.

—————————————

Ik opende m’n ogen, maar zag niets. Wazig licht. Ik rook groene zeep en bejaarden: ziekenhuis. Langzaam schoven de lijnen in elkaar, en uit elkaar, en in elkaar. Maar voordat ik hem kon zien, hoorde ik Vincent praten.

‘Edgar!’

‘Hmrmbl,’ zei ik.

‘Edgar! Ben je wakker?’

‘Hmrmbl’, herhaalde ik.

‘Hé Edgar, wat denk je’ Fokking vijfduizend views op YouTube!’

Vette shit, dacht ik. Vijfduizend views. Ik ben famous.

Ik ben fokking famous.

 

Geef een reactie

Reactie