Laten we de Eerste Kamer ontbinden

Henk Kamp, de verkenner, heeft verkennende gesprekken gevoerd met de verschillende fractievoorzitters. De uitkomsten hiervan heeft hij opgeschreven in dit document. Uiteraard verschillen de meningen over wie met wie kan, en wie met wie wil.

Daarnaast is er nog het probleem van de Eerste Kamer. Als VVD en PvdA samen een coalitie gaan vormen, dan hebben ze nog geen meerderheid in de Eerste Kamer. De fractievoorzitters van VVD, PvdA, D66 en ChristenUnie zien hier niet zo’n groot probleem in: ze komen er wel uit, daar in de Eerste Kamer.

De Partij voor de Dieren is het daar niet mee eens. Die partij achtte het van belang dat de coalitiepartijen ook een meerderheid in de Eerste Kamer hebben. Maar, en ik citeer: “(…) zag ook ontbinding van de Eerste Kamer met aansluitend verkiezingen voor de Eerste Kamer als mogelijkheid.”

Een wonderlijke oplossing. Want de Eerste Kamer wordt niet direct gekozen, maar wordt door de Provinciale Staten gekozen. Vindt de PvdD dat hier dan ook maar meteen nieuwe verkiezingen voor uitgeschreven moeten worden? Oftewel: we blazen even alle coalities op provinciaal niveau op, we gaan nieuwe verkiezingen uitschrijven, met als enige doel ervoor te zorgen dat VVD en PvdA een meerderheid krijgen in de Eerste Kamer. En dat resultaat staat niet eens vast: over een paar maanden zouden de verkiezingen weer heel anders uit kunnen pakken. En sowieso stemmen mensen provinciaal anders dan landelijk.

Kortom: een bizarre oplossing die geen oplossing is. En een zinnetje uit het verkennende document van Henk Kamp dat onderbelicht is gebleven in de landelijke pers. En dat is waarschijnlijk maar beter ook voor de Partij voor de Dieren.

Aanvulling: Dit is wat de PvdD er zelf over schrijft: “In theorie kan de Eerste Kamer weliswaar ontbonden worden voor nieuwe verkiezingen, en die zouden een andere uitslag te zien kunnen geven gelet op het feit dat er veel PVV statenleden afhaakten, er een breuk gekomen is tussen 50+ en OSF, er  geen D66 statenleden meer met blauwe pen zullen stemmen en er anders omgegaan zal worden met informele lijstverbindingen. Maar sinds 1904 is de senaat niet voortijdig ontbonden, dus die mogelijkheid moet vooralsnog als hypothetisch gezien worden.”

 

Privacy? Waarom?

Er zijn aardig wat paranoia mensen. Je kent ze wel, van die mensen die denken dat De Staat ze op de vodden zit, en Het Grootkapitaal, en Het Religieuze Complot. We horen ze aan, we hebben een beetje medelijden met ze, en we gaan weer door met ons leven.

We gaan door met onze surfhistorie uitleveren aan Google. We gaan door met ons inkoopgedrag bekend maken aan Albert Heijn. We vinden het prettig dat er camera’s hangen op de Wallen. In de supermarkt. Ja, zelfs in de universiteit. We stemmen impliciet in met een identificatieplicht, en ineens moeten we altijd een paspoort of rijbewijs bij ons hebben.

Maar wie heeft er nou gelijk? De paranoia figuur die allerlei toeren moet uithalen om z’n sporen uit te wissen? Of de persoon die het wel handig vindt, die advertenties naast zoekopdrachten en e-mails?

Terwijl ik dit schrijf, dwalen mijn gedachten af naar de Tweede Wereldoorlog. In Nederland hadden we onze zaakjes administratief prima op orde. De bezetter was daar erg blij mee, want hij kon heel makkelijk opzoeken wie er joods was, deze opzoeken en een briefje in de bus gooien. Of deze persoon zich dan-en-dan op het perron wilde melden. Een van de nuttigste verzetsdaden in die dagen was het verbranden van de bevolkingsadministratie.

‘Maar dat was toen! Dat gebeurt niet meer!’ hoor ik iemand zeggen. Maar is dat zo? Zijn we nu zo veel beter dan vijftig jaar geleden? Is het niet zo dat we nu ook een registratiesysteem voor Antillianen bij gaan houden? Is dat niet in strijd met artikel 1 van de Grondwet?

We moeten er niet blindelings vanuit gaan dat De Staat zich zal gedragen. We moeten ervan uitgaan dat Google een aantal psychologen in dienst heeft die kijken hoe ze zo gericht mogelijk op ons kunnen adverteren. En hoewel Google zegt dat ze de gegevens maar een jaar bewaren, moeten we niet gek staan te kijken als er ergens in Nevada een server staat die overal een backup van maakt. Voor eeuwig. (Of ben ík nu paranoia?)

Bewustzijn is het belangrijkste. Iedere keer dat je informatie uitlevert aan derden moet je zelf de afweging maken: voel ik me hier prettig bij? Dat kan niemand anders voor je doen, omdat niemand kan voorspellen wat die andere partij met die informatie zal doen.

PvdA tegen gekozen burgemeester

Het is gebeurd: de fractie van de PvdA in de Eerste Kamer heeft tegen de grondwetswijziging gestemd die nodig was om de burgemeester te laten kiezen. Jammer voor D66 en De Graaf was boos.

Wat ik nogal vaak hoor om me heen is dat dit hypocriet is van de PvdA. We willen immers een gekozen burgemeester, weliswaar gekozen door de gemeenteraad en niet door de bevolking, maar toch. We zijn tegen de huidige formulering in de Grondwet, dus moeten we absoluut voor de wijziging stemmen.

Onzin.

Pure logica: als het huidige kabinet een wijziging van de Grondwet wil doorvoeren om vervolgens in de uitwerking een verslechtering door te voeren, moet je dan vóór de wijziging stemmen? Voor de PvdA is het namelijk: burgemeester gekozen door de gemeenteraad, anders een benoeming. Dat is nog altijd beter dan gekozen door het volk. En dat is weer omdat je anders een vreemd soort patstelling krijgt tussen de democratisch gelegitimeerde burgemeester en de dito gemeenteraad.

En áls er dan per se een burgemeester moet komen die gekozen wordt door het volk, dan alsjeblieft langzaam invoeren. En hem niet het machtsapparaat van de politie uit handen nemen.

Kortom, als de PvdA vóór de wijziging van de Grondwet had gestemd, was de situatie slechter geworden dan de huidige. Daarnaast heeft D66 broddelwerk geleverd in de uitvoering. Jammer dan, geen wijziging Grondwet.

Hopelijk valt het kabinet en zijn er snel verkiezingen.

Politiek: een slangenkuil?

Als ik mensen vertel dat ik voorzitter ben van de lokale afdeling van de PvdA, is de eerste reactie vaak: “O, dat zal wel een enorme slangenkuil zijn”. En toen ik net begon, dacht ik dat ook en was ik erg op m’n hoede. Ik was nog niet eerder lid geweest van het bestuur, slechts zijdelings betrokken, en wist dus niet wat me te wachten stond.

Het valt mee. Sterker nog: het gaat goed in het bestuur, we zijn met z’n negenen, allemaal bezig met ons ding: wat we doen, willen we goed doen. Er is niemand die heel hard aan het proberen is om me onderuit te halen.

Een paar weken geleden had ik het er nog over met de penningmeester van de PvdA Amsterdam. Hij zei, en ik ben het met hem eens, dat er niets aan de hand is zolang je capabel bent. We zijn allemaal partijgenoten, de PvdA staat bovenaan en als iemand goed presteert is het wel erg kleingeestig om daar jaloers op te zijn. Zo iemand zou als inspiratie moeten dienen. En mensen die wel hard proberen om je onderuit te halen (die zijn er ook), daar moet je je schrap tegen zetten en nóg harder je best doen om je zaakjes goed te regelen. Wat je niet moet doen, is ze zwart maken tegen anderen. Die anderen zijn ook niet gek en zien heus wel wat voor vlees ze in de kuip hebben.

Verder kan er een soort machtsstrijd uitbreken tussen het bestuur en de fractie: bestuur gekozen door de leden maar best wel machtig, fractie gekozen door de ‘gewone’ kiezers. Die machtsstrijd ontbreekt in Oud Zuid en ik hoor er ook niet direct iets over uit andere stadsdelen.

Volgens mij valt het erg mee met die stoelpotenzagerij.